مست مستم ساقیا از می نــــاب                     مستم اما نی از آن جام شـــراب

مستی من مستی میخانه نیست                     مستی من مستی دیوانگیست

مستی ام نی از خم و پیمانه است                   از می و از ساغر و میخانه است

عاشقان را کی بود مستی ز می                     عمر ما در عشق ساقی گشته طی

می ولا و میــــکده دارالــــــــــولا                     ساقی کوثـــر علــــی مرتضـــــی

کوثرش زهرا و چون ساقی عليست                 عالم از یومن وجودش منجلیست

حالیا من مست این میخانه ام                          تشنه ی می از چنین پیمانه ام

تشنه ی یک جرعه آب کوثـــرم                        عاشق دیدار روی حیــــــــدرم

یا علـــی مستم کن از پیمانه ات                      تا شوم کلب در میخانه ات

درس مستی را ز طفلی خوانده ام                   تا ابد زیر لوایـت مانده ام

خارم و گلگار گلــــــزارت منم                           همچو میثم عاشق زارت منم

+ نوشته شده در  ۱۳۹۱/۰۳/۱۳ساعت   توسط الله وردی  |